Erbarme Dich

Posted on Updated on

Ik zit naast mijn moeder, die rustig ademt. Het is de vierde dag dat we bij haar waken. De afgelopen dagen was het steeds druk rond haar bed. Nu het waken langer duurt dan verwacht gaat iedereen toch weer zijn eigen weg. Ik vind het fijn om een paar uurtjes alleen bij haar te zijn.

Ik heb de Ipad meegenomen en zet de Mattheus Passion van Bach op. Jaren op rij ben ik met mijn moeder rond Pasen naar de Mattheus geweest, in de Sint Jacobskerk in Den Bosch. De kerk waar ik als kind wekelijks zat, naast mijn moeder in haar foute maar wel heerlijk zachte bontjas. Ik vond mijn moeder statig in die jas en vond het fijn de jas te aaien. Lekker zacht.

Ik geniet. Van de muziek en het daar zitten bij mijn moeder.

Als de muziek bij het lied Erbarme Dich komt, moet ik glimlachen. “Weet je nog ma?” Het was de laatste keer dat we samen naar de Mattheus gingen. Een uitvoering van het Bach Choir & Orchestra onder leiding van dirigent Jan Leusink. Een zit van drie uur op de harde kerkbanken. Mijn moeder deelt een pepermuntje uit en geniet. Ze neuriet sommige stukken mee en, enigszins gegeneerd, vraag ik haar dat niet te doen.

Dan komt de countertenor op voor het prachtige Erbarme Dich. Met zijn hoge stem en lange krulhaar vraagt de solist God om vergiffenis. Zijn hoge stem schalt door de kerk, we luisteren ademloos. Na de slotnoten is het enkele minuten magisch stil, het publiek is onder de indruk. Totdat de stilte onderbroken wordt door mijn moeder die zich naar mij toebuigt en net iets te hard zegt: “is dat nou een jongen of een meske?”

Na afloop botsen we bij het naar buiten gaan tegen de vrouw van de dirigent op, die de immense bos bloemen draagt die haar man zojuist op het podium heeft gekregen. Mijn moeder, nooit verlegen om een praatje, roept: ”Dat had je nou niet hoeven doen hoor!” en begint hartelijk te lachen. En ja hoor, daar loop ik dus met de bos bloemen van de dirigent naast mijn triomfantelijke moeder. Ze glimt van oor tot oor, dat heeft ze toch weer mooi voor elkaar gekregen!

Nooit zal ik meer naast mijn moeder zitten in de Sint Jacobskerk. Maar bij Erbarme Dich zal ik me altijd verbonden voelen met haar. Een paar dagen later, bij het uitzoeken van muziek voor haar begrafenis, hoef ik over één lied dan ook niet lang na te denken.

foto

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Erbarme Dich

    Joop said:
    December 1, 2015 at 9:16 pm

    mooie herinnering, heel levendig geschreven. Maar inderdaad een mannelijke countertenorstem is niet altijd te onderscheiden van een vrouwelijke altstem. Dus meske of jongen?? Ge wit t nie altijd.
    Fijn om met deze muziek je met je moeder verbonden te voelen.
    xxxJoop

    Roos said:
    December 2, 2015 at 8:15 am

    Wat prachtig geschreven….
    En wat een prachtige herinnering. Aan ongetwijfeld een prachtig mens. Bij een meer dan prachtig muziekstuk.
    (ik kwam je stuk tegen op FB).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s